“Είναι άσχημο”, είπε στον Κούπερ. Ο Κούπερ, ένα αμμώδες καφέ κοπρόσκυλο με άγρυπνα αυτιά και μια λευκή κηλίδα κάτω από το πηγούνι του, του απάντησε ασθμαίνοντας από την πόρτα, λες και το άσχημο ήταν ένα δίκαιο τίμημα για την ειρήνη και την αυλή. Ο Μπράιαν τον είχε βρει τρεις μήνες νωρίτερα πίσω από ένα ψιλικατζίδικο και τον είχε φιλοξενήσει “για μια νύχτα” Ο σκύλος δεν είχε φύγει ποτέ.
Τώρα ήταν μόνο οι δυο τους σ’ ένα ετοιμόρροπο σπιτάκι με ξεφλουδισμένη μπογιά, πατώματα που έτριζαν και μια αυλή μεγαλύτερη απ’ ό,τι περίμενε κανείς τους. Για τον Μπράιαν, έμοιαζε με ελευθερία. Μέχρι το βράδυ, το ξεπακετάρισμα είχε ως επί το πλείστον τελειώσει. Η βροχή είχε υποχωρήσει σε ομίχλη, και η αυλή πέρα από την πίσω πόρτα ήταν σκοτεινή και υγρή, τα παρτέρια μισοβρασμένα και παραμελημένα.