Καθώς ο απογευματινός ήλιος άρχισε να δύει, ρίχνοντας ένα ζεστό, χρυσαφένιο φως πάνω από το δωμάτιο του νοσοκομείου, η Λίλι κάθισε δίπλα στη μητέρα της, κρατώντας της το χέρι και αφηγούμενη την περιπέτειά της με τους αστυνομικούς και την πίτσα.
Η μητέρα της άκουγε, με την καρδιά της να φουσκώνει από ευγνωμοσύνη, καθώς γελούσε απαλά με τις ιστορίες για τη γενναιότητα της Λίλι και την απροσδόκητη τροπή των γεγονότων. Το προσωπικό του νοσοκομείου, συμπεριλαμβανομένης της Κέλι, της παραϊατρικής, και των αστυνομικών που είχαν ανταποκριθεί στην κλήση, προστέθηκε στην επανένωση, με την παρουσία τους να αποτελεί μια ανακουφιστική υπενθύμιση της συλλογικής προσπάθειας που είχε οδηγήσει σε αυτή τη στιγμή.