Οι μαθητές αναπαρήγαγαν θεωρίες, αναπαρήγαγαν φήμες, συνέθεταν κομμάτια από αντιφάσεις καθηγητών σαν ντετέκτιβ σε κακό τηλεοπτικό δράμα. Αλλά τώρα Τώρα ήταν σαν να είχε γυρίσει ένας διακόπτης. Ξεκίνησε αθόρυβα, σχεδόν αόρατα, με τους μαθητές να μετατοπίζουν τις συζητήσεις τους πίσω στις κανονικές εφηβικές προτεραιότητες: φορέματα, ποιος θα μπορούσε να τα φτιάξει με ποιον, ποιος είχε νοικιάσει το πιο εξωφρενικό αυτοκίνητο.
Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, η ξεθωριασμένη παρουσία του Ρίτσαρντ είχε παραμεριστεί από τις λιμουζίνες, τα ραντεβού για τα μαλλιά και τις playlists. Δεν ήταν ότι σταμάτησαν να ενδιαφέρονται. Ήταν ότι το να νοιάζονται ήταν άβολο. Και το Λύκειο Γουέστμπρουκ ήταν εξαιρετικό στο να ξεχνάει οτιδήποτε ενοχλητικό. Οι αφίσες που διαφήμιζαν τον χορό λάμπρυναν τους διαδρόμους.