Ο Σίρλεϊ εξεπλάγη από το πόσο γρήγορα προχώρησαν. Πόσο εύκολα ένα αγνοούμενο αγόρι έγινε υποσημείωση στη βιασύνη να ντυθεί και να χορέψει. Το ένιωθε καθώς διόρθωνε το φόρεμά της, βουρτσίζοντας τη μάσκαρα στις τρεμάμενες βλεφαρίδες και προσπαθώντας να χαμογελάσει για τις φωτογραφίες των γονιών της. Ο Ρίτσαρντ έπρεπε να ήταν εδώ απόψε.
Αν τα πράγματα ήταν φυσιολογικά, θα είχε ρυθμίσει αμήχανα τη γραβάτα του και θα γελούσε με τον εαυτό του. Θα είχε κάνει πρόβα την κουβεντούλα στο μυαλό του. Θα είχε ξαναζητήσει ένα από εκείνα τα κορίτσια, ίσως, αν είχε βρει το κουράγιο. Αλλά αντί γι’ αυτό, η απουσία του ένιωθε σαν μια μελανιά που συνέχιζε να χτυπάει. Οι γονείς της της είπαν απαλά: “Προσπάθησε να απολαύσεις το αποψινό βράδυ, γλυκιά μου”