Φυσικά και δεν ήταν. Ο συνοδός της, ένα ευγενικό αλλά ξεχασμένο αγόρι που λεγόταν Τάιλερ, αιωρούνταν δίπλα της προσπαθώντας να κάνει συζήτηση για τον DJ, τη διακόσμηση, το φωτογραφικό θάλαμο. Κούνησε το κεφάλι της, χαμογέλασε όταν έπρεπε, αλλά τίποτα δεν έμεινε. Το μυαλό της έμεινε στην ίδια άδεια έκταση κοντά στις πόρτες του γυμναστηρίου. Περιμένοντας.
Αυτό που το έκανε χειρότερο ήταν η αδικία όλης της βραδιάς. Δύο από τους μεγαλύτερους νταήδες του σχολείου, η Άμπερ Λόκλεϊ και ο Τσέις Μέριλ, ήταν σχεδόν σίγουρο ότι θα κέρδιζαν τη βασίλισσα και τον βασιλιά του χορού. Τα ονόματά τους κυκλοφορούσαν σε ψιθυριστές προβλέψεις όλη την εβδομάδα, ειπωμένα με μια παραιτημένη βεβαιότητα: