Όλοι τον είχαν ξεχάσει. Πριν από λίγο, ο κόσμος ψιθύριζε μανιωδώς για την επίσκεψη της αστυνομίας, τη συνέλευση, τις φήμες ότι το έσκασε. Και τώρα Τίποτα. Είχε σβηστεί, είχε απορροφηθεί στο παρασκήνιο σαν να μην υπήρξε ποτέ. Η Σίρλεϊ προσπάθησε να συγκεντρωθεί στην προσπάθεια του Τάιλερ να αστειευτεί, στα φώτα που γυρνούσαν από πάνω τους, στην υπόσχεση μιας κανονικής νύχτας.
Αλλά όλα έμοιαζαν παράξενα. Ίσως έφταιγε ο πόνος που ένιωθε κάθε φορά που τα μάτια της έτρεχαν προς τις πόρτες. Ίσως έφταιγε το αναγκαστικό γέλιο που στριφογύριζε στο γυμναστήριο, λίγο πιο δυνατά, λίγο πιο έντονα. Ή ίσως ήταν απλά ότι ο Ρίτσαρντ έπρεπε να ήταν εδώ και δεν ήταν.