Οι μαθητές παρασύρθηκαν ενστικτωδώς προς την είσοδο, παρασυρμένοι από το άγνωστο βουητό της μηχανής ενός αυτοκινήτου, ομαλού, ακριβού, που δεν είχε καμία σχέση με αυτό που συνήθως εμφανιζόταν σε ένα πάρκινγκ λυκείου. Τα φώτα των προβολέων σάρωναν τα παράθυρα του γυμναστηρίου, κόβοντας τη μουσική και τις κουβέντες, μέχρι που οι συζητήσεις σβήστηκαν στη σιωπή. Μια πόρτα αυτοκινήτου έκλεισε. Μετά άλλη μία.
Οι συνοδοί αντάλλαξαν αβέβαιες ματιές και βγήκαν έξω. Για μια στιγμή, η πόρτα ήταν άδεια. Μετά οι πόρτες άνοιξαν ξανά και μια σιωπή κυμάτισε στην αίθουσα. Μια γυναίκα μπήκε πρώτη μέσα. Ψηλή. Κομψή. Φορούσε ένα μαύρο φόρεμα που έλαμπε σε κάθε της βήμα.