Τα κορίτσια που κάποτε τον είχαν απορρίψει έδειχναν ανήσυχα, χωρίς να ξέρουν τι να κάνουν με τη μεταμόρφωση. Μερικοί δάσκαλοι αντάλλαξαν έκπληκτα βλέμματα. Η Σίρλεϊ δεν ήταν μπερδεμένη ή ζηλιάρα, απλώς συγκλονιστικά ανακουφισμένη. Έδειχνε υγιής. Παρών. Σταθερός. Σαν κάποιος που δεν είχε απλώς επιβιώσει τις τελευταίες δύο εβδομάδες, αλλά είχε μεγαλώσει μέσα από αυτές.
Άρχισε να κάνει ένα βήμα πίσω προς το ραντεβού της, αλλά σταμάτησε όταν η κομψή γυναίκα ψιθύρισε κάτι άλλο στον Ρίτσαρντ. Εκείνος έγνεψε ξανά, χαμογέλασε αχνά και στράφηκε προς τη Σίρλεϊ. Όχι προς την Άμπερ. Όχι προς τον Τσέις. Όχι προς το πλήθος που βούιζε από εικασίες. Προς εκείνη.