Το σαγόνι της Άμπερ έσφιξε καθώς σάρωσε τα πρόσωπα γύρω της, προσπαθώντας να βρει την αφοσίωση που κάποτε θεωρούσε δεδομένη. Δεν υπήρχε. Ο Ρίτσαρντ απομακρύνθηκε, όχι για να υποχωρήσει, αλλά για να τελειώσει τη στιγμή με τους δικούς του όρους. “Μην ανησυχείς”, είπε απαλά. “Δεν είμαι εδώ για να καταστρέψω τη νύχτα κανενός. Απλά ήθελα να καταλάβεις κάτι. Δεν αποφασίζεις εσύ ποιος έχει σημασία”
Και μετά απομακρύνθηκε, αφήνοντάς τους να στέκονται μόνες τους στα αμυδρά φώτα του γυμναστηρίου, εκτεθειμένες με έναν τρόπο που κανείς τους δεν είχε βιώσει ποτέ. Η Σίρλεϊ τους παρακολουθούσε εμβρόντητη. Δεν ήταν θυμός που βάραινε τώρα στα πρόσωπά τους, ήταν αναγνώριση. Δεν ήταν πια το κέντρο. Δεν ήταν ανέγγιχτοι. Δεν τους θαύμαζαν.