Όταν ο Γιώργος, τελικά, ξανά ξύπνησε, το πρόσωπο που είχε προηγουμένως δει είχε εξαφανιστεί. Ήταν ακριβώς όπως είχε εμφανιστεί, τόσο ξαφνικά, είχε και εξαφανιστεί. Τώρα, δύο γυναίκες γιατροί ήταν δίπλα στο κρεβάτι του και τον κοίταζαν με σοβαρά, επαγγελματικά πρόσωπα. Η στάση τους ήταν εντελώς διαφορετική από εκείνη του άνδρα που είχε συναντήσει προηγουμένως.

Στο πρόσωπο του άνδρα, ο Γιώργος είχε αντιληφθεί μια ποικιλία συναισθημάτων. Ωστόσο, με αυτές τις γιατρούς, ήταν απλώς επαγγελματική. Δεν μπορούσε να ανιχνεύσει καμία κατανόηση ή συμπόνια στις εκφράσεις τους. Αυτό δεν τον ενοχλούσε, όμως. Αυτή τη στιγμή, χρειαζόταν περισσότερο απαντήσεις παρά συμπάθεια.

Ο Γιώργος ήταν εντελώς μπερδεμένος, απελπισμένος να κατανοήσει την πραγματικότητα της κατάστασής του. Έκραζε δυνατά τη σύγχυσή του, μια έκκληση περισσότερο παρά μια ερώτηση. "Μπορεί κάποιος να εξηγήσει τι στον κόσμο συμβαίνει;" ικέτευσε. "Γιατί ο γιατρός ζήτησε συγγνώμη;" Οι γιατροί απλώς αντάλλαξαν ένα βλέμμα, αλλά δεν έδωσαν απάντηση. Η σιωπή τους δεν έκανε τίποτα για να απαλύνει τον αυξανόμενο αγωνιώδη και σύγχυσης του.