Ένα συνηθισμένο σαλόνι πρέπει να ανταγωνιστεί την τηλεόραση ή ίσως ένα τζάκι. Το σπίτι της Γουίτνι διαθέτει κάτι που είναι πιο δύσκολο να αγνοηθεί: τα βιτρώ που άφησε πίσω της η ιστορία της εκκλησίας. Αποτελούν ένα από τα αυθεντικά στοιχεία που επέλεξε να διατηρήσει και προσδίδουν στο σπίτι μια ταυτότητα που τα καινούργια έπιπλα δεν θα μπορούσαν ποτέ να προσφέρουν. Η ιστορία του κτιρίου είναι ακόμα εκεί, μέσα στο δωμάτιο.
Για να μετατρέψεις έναν πρώην χώρο λατρείας σε ένα μέρος χαλάρωσης, δεν αρκεί απλώς να βάλεις έναν καναπέ. Μια εκκλησία σχεδιάστηκε για να συγκεντρώνονται άνθρωποι, όχι για να εγκατασταθεί εκεί ένας άνθρωπος και μια γάτα στο τέλος της ημέρας. Η προσέγγιση της Whitney ήταν να διατηρήσει τον χαρακτήρα του χώρου, αντί να προσποιηθεί ότι αγόρασε ένα συνηθισμένο σπίτι. Το παλιό και το καινούργιο προορίζονται να μοιράζονται τον ίδιο χώρο.
Αυτό είναι που κάνει αυτό το κομμάτι της ανακαίνισης τόσο συναρπαστικό. Τα παράθυρα ανήκουν σε ένα κτίριο ενός άλλου αιώνα, αλλά η ζωή που ξεδιπλώνεται γύρω τους συμβαίνει εδώ και τώρα. Καθώς το φως της ημέρας διαπερνά τα χρωματιστά τζάμια, το οικείο περιβάλλον μπορεί να φαίνεται διαφορετικό από τη μία ώρα στην άλλη. Αυτό μας υπενθυμίζει ότι μερικά από τα πιο όμορφα χαρακτηριστικά ενός σπιτιού μπορεί να υπάρχουν ήδη εκεί όταν το αγοράζετε.