Ένα διαμέρισμα που ήταν πάντα ξεχωριστό
Η ασυνήθιστη διαρρύθμιση του διαμερίσματος έχει επίσης την ιστορία της. Η Μπενίτα ζει σε ένα κτίριο που χρονολογείται από το 1898, με μια αρχική διαρρύθμιση πολύ διαφορετική από τη σημερινή. Το μικρό της διαμέρισμα δημιουργήθηκε από τμήμα μιας μεγαλύτερης κατοικίας. Ο στενός χώρος που χρησιμοποιεί τώρα για ύπνο δεν είχε σχεδιαστεί ως υπνοδωμάτιο. Αρχικά ήταν ένας διάδρομος που συνέδεε διάφορα τμήματα του ακινήτου.
Όταν ο μεγαλύτερος χώρος χωρίστηκε, εκείνο το παλιό πέρασμα παρέμεινε. Οι παχιοί φέροντες τοίχοι περιόριζαν το τι μπορούσε να κατεδαφιστεί ή να ενσωματωθεί σε άλλο δωμάτιο. Η Μπενίτα βρέθηκε με μια αδέξια λωρίδα εμβαδού που θα μπορούσε να είχε καταλήξει σε χαμένο χώρο. Ήταν πολύ στενή για να λειτουργήσει σαν κανονικό δωμάτιο, αλλά πολύ χρήσιμη για να την αγνοήσει. Αντί να το δει ως πρόβλημα, εξέτασε τι θα μπορούσε ρεαλιστικά να γίνει με αυτόν τον χώρο.
Μια γωνιά ύπνου ήταν η λογική επιλογή. Ο υπόλοιπος χώρος του διαμερίσματος μπορούσε να παραμείνει ανοιχτός για τις δραστηριότητες που ασκεί η Μπενίτα όταν είναι ξύπνια: μαγείρεμα, φαγητό, εργασία και χαλάρωση. Αυτό συμβάλλει στο να φαίνεται το σπίτι πιο ευρύχωρο από ό,τι υποδηλώνουν οι διαστάσεις του. Δεν προσπάθησε να επιβάλει μια τυποποιημένη κάτοψη σε ένα παλιό κτίριο. Αντίθετα, άφησε την ασυνήθιστη ιστορία του κτιρίου να καθοδηγήσει τη διαρρύθμιση, μετατρέποντας έναν άβολο, εναπομείναντα χώρο σε ένα από τα πιο χρήσιμα χαρακτηριστικά του σπιτιού.