Όταν η Τζόαν έγινε 84 ετών, η οικογένειά της βρέθηκε αντιμέτωπη με τη συζήτηση που κάθε οικογένεια φοβάται. Το ισχίο της δεν ήταν πια όπως παλιά, οι σκάλες στο παλιό της σπίτι είχαν γίνει καθημερινός κίνδυνος και τα φυλλάδια των οίκων ευγηρίας βρίσκονταν ήδη πάνω στο τραπέζι της κουζίνας. Η κόρη της, η Ρέιτσελ, δεν μπορούσε να το δεχτεί. Έτσι, κοίταξε έξω από το παράθυρο το άδειο κομμάτι γκαζόν πίσω από το σπίτι και της ήρθε μια εντελώς διαφορετική ιδέα.
Έξι μήνες αργότερα, εκεί ήταν. Ένα μικρό ισόγειο κτίριο στο βάθος του κήπου, με εμβαδόν που δεν ξεπερνούσε τα 400 τετραγωνικά πόδια, με γκρι επένδυση και μια ήπια ράμπα που οδηγούσε στην είσοδο. Από έξω μοιάζει με ένα πολύ τακτοποιημένο γραφείο κήπου. Οι γείτονες υπέθεσαν ότι ήταν αποθήκη.
Δεν είναι έτσι. Πίσω από αυτή την απλή εξώπορτα κρύβεται ένα πλήρες σπίτι — κουζίνα, μπάνιο, υπνοδωμάτιο, σαλόνι — φτιαγμένο εξ ολοκλήρου γύρω από τη ζωή μιας γυναίκας. Και τη στιγμή που μπαίνεις μέσα, καταλαβαίνεις γιατί η Τζόαν λέει ότι δεν ήταν ποτέ πιο ευτυχισμένη.