Πεζοπόροι ανακαλύπτουν ένα σπίτι χτισμένο στην πλαγιά ενός λόφου — και μετά ρίχνουν μια ματιά στο εσωτερικό του

Η Αίθουσα Εισόδου

Η είσοδος φαινόταν απλή από το μονοπάτι, αλλά ο χώρος πίσω της δεν ήταν καθόλου στενός. Ο Μπεν μπήκε σε ένα ευρύχωρο χωλ με ανοιχτόχρωμους σοβάδες στους τοίχους, λείο τσιμεντένιο δάπεδο και χοντρά δρύινα δοκάρια στην οροφή. Ο αέρας ήταν ακίνητος και εκπληκτικά ζεστός. Κατά μήκος ενός τοίχου, εντοιχισμένες ντουλάπες έκρυβαν παλτά, μπότες και εξοπλισμό για υπαίθριες δραστηριότητες. Ένας μακρύς πάγκος βρισκόταν κάτω από γάντζους για βρεγμένα μπουφάν. Όλα είχαν σχεδιαστεί για ένα σπίτι στο οποίο φτάνεις με τα πόδια.

Ο Μάρτιν εξήγησε ότι το κτίριο δεν ήταν πραγματικά υπόγειο. Ήταν καλυμμένο με χώμα. Το μεγαλύτερο μέρος του πίσω τοίχου ακουμπούσε στην πλαγιά του λόφου, ενώ η μπροστινή πλευρά άνοιγε προς την κοιλάδα. Η είσοδος βρισκόταν ανάμεσα σε αυτούς τους δύο κόσμους. Πίσω τους υπήρχε χώμα, πέτρα και οπλισμένο σκυρόδεμα. Μπροστά τους υπήρχε το φως της ημέρας. Ένα στενό πέρασμα οδηγούσε προς τα φωτεινότερα δωμάτια που βρίσκονταν πιο πέρα.

Η αίθουσα αποκάλυψε επίσης πόσο προσεκτικά είχε ληφθεί υπόψη το ζήτημα της αποστράγγισης. Ένας αποχετευτικός αγωγός με σχάρα περνούσε έξω από το κατώφλι. Το δάπεδο είχε μια σχεδόν ανεπαίσθητη κλίση προς τα εκεί. Ο Μάρτιν έδειξε ένα μικρό κάλυμμα πρόσβασης που έκρυβε σωλήνες που οδηγούσαν τα νερά της απορροής γύρω από το σπίτι και όχι μέσα από αυτό. «Ο κόσμος νομίζει ότι το πιο δύσκολο ήταν το σκάψιμο της τρύπας», είπε. «Δεν ήταν αυτό.» Χτύπησε ελαφρά τον τοίχο. «Το δύσκολο ήταν να διασφαλίσουμε ότι ο λόφος θα παρέμενε έξω.»