Κάθε πρωί, περπατά στους δρόμους της γειτονιάς κρατώντας έναν μεγάλο σάκο από πλέγμα, μαζεύοντας ό,τι πετάνε οι άλλοι. Εκεί που οι γείτονες βλέπουν άσχημα σκουπίδια κολλημένα σε φράχτες ή να επιπλέουν στα υδρορροή, εκείνος βλέπει μια ευκαιρία. Στόχος του είναι οι λεπτές πλαστικές σακούλες σούπερ μάρκετ, που πετιούνται κατά χιλιάδες αφού έχουν χρησιμοποιηθεί για μόλις πέντε λεπτά.
Ενώ οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν αυτά τα λεπτότατα περιτυλίγματα άχρηστα και επικίνδυνα για το περιβάλλον, εκείνος αναγνωρίζει τις κρυφές δομικές τους ιδιότητες. Γνωρίζει ότι το πλαστικό δεν είναι παρά ένα ανθεκτικό πολυμερές, σχεδιασμένο να αντέχει για αιώνες. Αντί να το αφήσει να γεμίσει τους χώρους υγειονομικής ταφής, μεταφέρει το απορριφθέν υλικό στο εργαστήριό του για να αξιοποιήσει τις πραγματικές δυνατότητές του.
Σε ένα αμύητο μάτι, ο αυξανόμενος σωρός από πολύχρωμα απορρίμματα του φαίνεται εντελώς άχρηστος. Ωστόσο, έχει τελειοποιήσει μια απλή, χαμηλού κόστους τεχνική που μεταβάλλει την πυκνότητα και την αντοχή του πλαστικού. Σε λίγο, αυτές οι εύθραυστες, ξεχασμένες σακούλες θα υποστούν μια δραματική αλλαγή που θα μετατρέψει τα δωρεάν απορρίμματα σε μια πρακτική χρυσωρυχείο.