Περιέργεια για την περίτεχνη κατασκευή της καρφίτσας, η Χίνα την πήγε το επόμενο Σαββατοκύριακο σε έναν τοπικό εκτιμητή παραδοσιακής τέχνης. Ο εκτιμητής εξέτασε το κομμάτι με μεγεθυντικό φακό και έμεινε άφωνος όταν εντόπισε το αχνό σήμα του δημιουργού που ήταν χαραγμένο στη βάση. Αποκάλυψε ότι επρόκειτο για ένα πρώιμο αριστούργημα ενός από τους θρυλικούς πρωτοπόρους γλύπτες του πανεπιστημίου — ένα αντικείμενο μουσειακής αξίας με τεράστια ιστορική σημασία.
Βαθιά συγκινημένος, ο κ. Σάτο αποφάσισε να δωρίσει επίσημα το εκπαιδευτικό μοντέλο της συζύγου του στη μόνιμη συλλογή του πανεπιστημίου ως δωρεά προς τιμήν της Χίνα, διασφαλίζοντας έτσι ότι οι μελλοντικές γενιές φοιτητών τέχνης θα μπορούν να αντλήσουν διδάγματα από την κληρονομιά της. Η Χίνα, από την πλευρά της, κράτησε την ξύλινη καρφίτσα ως προσωπικό της θησαυρό, φορώντας την ως απτή υπενθύμιση της ακεραιότητας, της ανθεκτικότητας και των ανθρώπινων δεσμών.
Τα επόμενα χρόνια, η Χίνα διατήρησε μια στενή και πολύτιμη φιλία με τον κ. Σάτο, επισκεπτόμενη τον τακτικά για να πιουν τσάι και να μελετήσουν τα υπόλοιπα αρχεία που βρίσκονταν στο θησαυροφυλάκιο της συζύγου του. Όταν τελικά αποφοίτησε ως πρώτη της τάξης, φορούσε με υπερηφάνεια πάνω από την καρδιά της την ξύλινη καρφίτσα — ένα σύμβολο του απίστευτου ταξιδιού που ξεκίνησε με μια απλή πράξη καλοσύνης σε ένα γεμάτο με κόσμο βαγόνι του μετρό.