Σε μια χιονοθύελλα με θερμοκρασία -15, ο σκύλος μιας 72χρονης γυναίκας συνέχιζε να γρυλίζει μπροστά στο παράθυρο. Όταν κοίταξε πέρα από το τζάμι, το αίμα της πάγωσε…

Η Έβελιν κοίταξε τον Ντουκ. Η παράξενη ανησυχία του σκύλου, η προσοχή του στα πατώματα, οι ξαφνικές αντιδράσεις του — δεν ήταν παράνοια ούτε υπερβολική φαντασία. Ο Ντουκ άκουγε και αισθανόταν τα ρήγματα από την πίεση στα βάθη της γης πολύ πριν η ανθρώπινη τεχνολογία καταφέρει να τα ανιχνεύσει.

«Πρέπει να σε πάμε μέσα πριν σε πιάσει η υποθερμία», είπε η Έβελιν με αποφασιστικό τόνο, ο οποίος όμως μαλάκωσε. «Και μετά πρέπει να οριοθετήσουμε εκείνη την πίσω κορυφογραμμή». Περπάτησαν μαζί πίσω μέσα στη χιονοθύελλα, καθοδηγούμενοι από την ακλόνητη καθοδήγηση του Ντουκ. Πίσω μέσα στη ζεστή καλύβα, η Έβελιν τους πρόσφερε στεγνές κουβέρτες και ζεστό τσάι, ενώ η Δρ Άρις χρησιμοποίησε τον δορυφορικό της εξοπλισμό για να στείλει ένα σήμα έκτακτης ανάγκης στον Μάρκους και στο κρατικό δασαρχείο.

Μέχρι το πρωί, η καταιγίδα είχε υποχωρήσει, αποκαλύπτοντας το λαμπερό χειμερινό φως του ήλιου πάνω από ένα ήσυχο τοπίο. Οι ομάδες έκτακτης ανάγκης έφτασαν για να τοποθετήσουν προειδοποιητικές πινακίδες γύρω από την ασταθή κορυφογραμμή, επιβεβαιώνοντας την έρευνα της Δρ. Άρις. Καθισμένη στη βεράντα της με ένα ζεστό φλιτζάνι, η Έβελιν έβαλε το χέρι της στο κεφάλι του Ντουκ. Δεν ήταν ένας φανταστικός στόχος ούτε μια εύθραυστη γυναίκα που φανταζόταν σκιές — ήταν μια επιζώσα, στηριγμένη στον πιστό σκύλο που ο σύζυγός της είχε αφήσει πίσω.