Το μήνυμα προήλθε από έναν ενήλικα που είχε σχέση με τον λογαριασμό της Ιζαμπέλ. Ήταν, όπως ήταν φυσικό, επιφυλακτικοί και αρχικά δεν μοιράστηκαν πολλά, κάτι που η Μόλι κατάλαβε. Η Ιζαμπέλ ήταν παιδί, και η Μόλι εξακολουθούσε να είναι μια άγνωστη από έναν ιστότοπο DNA. Όμως, μια λεπτομέρεια ξεχώρισε αμέσως. Και η μητέρα της Ιζαμπέλ είχε υιοθετηθεί από τη Νότια Κορέα. Η Μόλι διάβασε τη φράση δύο φορές. «Δεν μπορεί να είναι σύμπτωση», είπε.
Για πρώτη φορά, η Μόλι άρχισε να σκέφτεται πέρα από την πιθανότητα ενός σφάλματος στις εξετάσεις. Ίσως η μητέρα της Ιζαμπέλ να ήταν ετεροθαλής αδελφή της. Ίσως να είχαν τον ίδιο βιολογικό πατέρα. Ίσως να ήταν ξαδέλφη από έναν κλάδο της οικογένειας που η Μόλι δεν ήξερε καν ότι υπήρχε. Η Μόλι έβγαλε τα έγγραφα υιοθεσίας της και έψαξε κάθε σελίδα για οποιαδήποτε αναφορά σε αδέλφια. Δεν υπήρχε τίποτα. Καμία αδελφή. Κανένα δεύτερο μωρό. Κανένα στοιχείο.
Αργότερα έφτασε ένα δεύτερο μήνυμα με μια λεπτομέρεια. Η μητέρα της Ιζαμπέλ είχε γεννηθεί το 1985, την ίδια χρονιά με τη Μόλι. Αυτό περιόρισε τις πιθανότητες, αλλά δεν έλυσε τίποτα. Η Μόλι εξακολουθούσε να μην έχει όνομα, φωτογραφία ή ακριβή ημερομηνία γέννησης. «Ακόμα δεν ξέρουμε τίποτα», είπε στον σύζυγό της. Εκείνος κούνησε το κεφάλι. Κάπου πίσω από την ιστορία της Ιζαμπέλ βρισκόταν μια γυναίκα που ίσως μπορούσε να εξηγήσει τα πάντα.