Η ξηρασία στεγνώνει μια λίμνη και αποκαλύπτει ένα αυτοκίνητο που είχε χαθεί από το 1971 – και τότε ο σερίφης ανοίγει το πορτ-μπαγκάζ

Το Σάββατο ξημέρωσε φωτεινό και ήρεμο πάνω από τη λίμνη Cedar Fork. Το νερό είχε αρχίσει να επιστρέφει σιγά-σιγά στην αποκαλυμμένη ακτή, αλλά η παλιά ράμπα για σκάφη παρέμενε ορατή κάτω από τον πρωινό ήλιο. Η June στεκόταν στην άκρη της ραγισμένης λάσπης, φορώντας το λεβάντα ζακετάκι της, και γύριζε το χρυσό δαχτυλίδι στο δάχτυλό της. Είχε φτάσει είκοσι λεπτά νωρίτερα και από τότε δεν είχε κουνηθεί. Επιτέλους, το λευκό φορτηγάκι του Ντέιλ εμφανίστηκε στην κορυφή της ράμπας. Κυλούσε αργά πάνω στο ανώμαλο έδαφος πριν σταματήσει λίγα μέτρα μακριά. 

Η πόρτα του συνοδηγού άνοιξε και ένας μικρός, λεπτός άντρας βγήκε έξω, στηριζόμενος σε ένα μπαστούνι. Ο Ντάνι Πράις ήταν πλέον εβδομήντα επτά ετών. Τα μαλλιά του είχαν ασπρίσει, οι ώμοι του είχαν στενέψει και το πρόσωπό του έδειχνε την ήσυχη εξάντληση κάποιου που είχε περάσει μια ολόκληρη ζωή ζώντας με ένα αναπάντητο ερώτημα. Όταν όμως είδε τη Τζουν, σταμάτησε να περπατά. Για μια μακρά στιγμή, κανένας από τους δύο δεν μίλησε. Τότε ο Ντάνι έβαλε το χέρι στην τσέπη του πουκαμίσου του και έβγαλε ένα παλιό ορειχάλκινο κλειδί δεμένο σε ένα ξεφτισμένο δερμάτινο κορδόνι. 

Ήταν το κλειδί του πορτ-μπαγκάζ. Ο Ντάνι το είχε κρατήσει μαζί με τα κλειδιά του σπιτιού του όταν έφυγε από το αυτοκίνητο, μεταφέροντάς το προς τα δυτικά χωρίς να ξέρει αν θα επέστρεφε ποτέ. Για πενήντα πέντε χρόνια, παρέμενε ο τελευταίος απτός σύνδεσμος με τα αποδεικτικά στοιχεία που θα μπορούσαν να καθαρίσουν το όνομά του. Το κράτησε στην ανοιχτή παλάμη του. «Άργησες, Ντάνι Πράις», είπε η Τζουν, με τη φωνή της να τρέμει. «Το ξέρω», ψιθύρισε. «Λυπάμαι.» Η Τζουν πήρε το κλειδί και μετά άπλωσε το χέρι της προς το δικό του. Πιο κάτω στα διαμερίσματα, ο Ερλ και ο Λόνι συνέχιζαν το ψάρεμα, προσφέροντάς τους την ησυχία που κανένας από τους δύο δεν περίμενε να ξαναβρεί. Η Τζουν έσκυψε πιο κοντά. «Γύρισες», ψιθύρισε. Ο Ντάνι της έσφιξε το χέρι. «Πάντα ήθελα να γυρίσω.»