Ο Τζάστιν δεν μπορούσε να καταπολεμήσει την αδυναμία που ανέβαινε μέσα του. ‘Ξέρω ότι έκανα λάθος, Λίλα, αλλά θα έπρεπε τουλάχιστον να με ακούσεις. Στο κάτω κάτω είμαι ο πατέρας σου! Δώσε μου τουλάχιστον μια ευκαιρία!” Παρακάλεσε και ικέτευσε. Αλλά η Λίλα απλώς τον κοίταζε με αηδία και περιφρόνηση στα μάτια της.
“Δεν σου αξίζει ούτε ένα δευτερόλεπτο από τη ζωή μας”, κατέληξε. Τα χέρια της έτρεμαν, αλλά τα μάτια της ήταν στεγνά τώρα – οργισμένα και καθαρά. “Νομίζεις ότι σου χρωστάμε κάτι επειδή το αίμα σου τρέχει στις φλέβες μας Όχι, Τζάστιν. Το αίμα δεν είναι αυτό που σε κάνει πατέρα. Οι επιλογές το κάνουν”