Είχε πει στον εαυτό του για δεκαετίες ότι η Λούσι ήταν παράλογη. Ότι ήθελε πάρα πολλά, πολύ γρήγορα. Αλλά τώρα το έβλεπε καθαρά – δεν του είχε ζητήσει να είναι τέλειος. Απλά να είναι παρών. Και αντί να ανταποκριθεί, είχε ετοιμάσει μια βαλίτσα και έφυγε από τη φωτιά που έμεινε για να πολεμήσει.
Δεν την έβλεπε σαν κακοποιό, αλλά σαν πολεμιστή. Όχι ως την αιτία της δυστυχίας του, αλλά ως τον λόγο που τα παιδιά του είχαν χαρά στη ζωή τους. Εκείνη τα είχε καταφέρει -χωρίς χρήματα, χωρίς σύντροφο, χωρίς ξεκούραση. Το είχε αποκαλέσει τρέλα. Στην πραγματικότητα, ήταν αγάπη. Πραγματική, συγκλονιστική αγάπη.