Σκέφτηκε τα γενέθλια που είχε χάσει. Τις σχολικές παραστάσεις. Τις επισκέψεις στο νοσοκομείο. Τις νύχτες που έκλαιγαν και τα πρωινά που σηκώνονταν έτσι κι αλλιώς. Είχε εγκαταλείψει δώδεκα ζωές και δεν κοίταξε καν πίσω. Και τώρα που είχαν ανθίσει, ήταν ξεκάθαρο – δεν τον είχαν χρειαστεί ποτέ για να μεγαλώσουν.
Η Λίλα τα είπε όλα στις αδελφές της εκείνο το βράδυ. Την αντιπαράθεση στην αίθουσα αναμονής. Την απελπισία του Τζάστιν. Τις δικαιολογίες του. Και όταν τα άκουσε η Λούσι, δεν έκλαψε. Κούνησε το κεφάλι της ήσυχα, με τα μάτια της βαριά, σαν κάποια κλειστή πόρτα που είχε κλείσει εδώ και καιρό να είχε επιτέλους σφραγιστεί για τα καλά.