“Απλώς ζεστό νερό” Η Μαξίν έβγαλε έναν μικρό ήχο -μισό κλαψούρισμα, μισό παράκληση- και άπλωσε το χέρι της για την κούπα. “Τσάι είναι”, είπε ο Μάικ ξεκάθαρα. Οι ώμοι της Έλενορ σκλήρυναν. “Το ζήτησε” Σου ζητήσαμε να μην το κάνεις”, απάντησε. Το στόμα της Έλενορ πιέστηκε σε μια λεπτή γραμμή. “Δεν επρόκειτο να της αρνηθώ κάτι που την ανακουφίζει”, είπε.
“Δεν αρνείσαι σε ένα παιδί όταν ζητάει παρηγοριά” Ο Μάικ πλησίασε πιο κοντά. Μπορούσε να δει κομμάτια φυτικής ύλης να προσκολλώνται στο χείλος της κούπας. Μικροσκοπικά πέταλα. Χλωμά κοτσάνια. “Δεν ξέρεις τι καταπίνει”, είπε. “Ξέρω τον κήπο μου”, ξεσπάθωσε η Έλενορ. “Καλύτερα απ’ ό,τι θα μάθεις εσύ ποτέ” Εκείνο το βράδυ, αφού έφεραν τη Μαξίν στο σπίτι, ο πυρετός της ανέβηκε περισσότερο από ποτέ.