Το πρωί δεν ξυπνούσε. Στην αρχή, ο Μάικ είπε στον εαυτό του ότι απλά κοιμόταν βαθιά. Τα μωρά το έκαναν αυτό. Αλλά όταν τα βλέφαρά της δεν κουνήθηκαν στο άγγιγμά του και το σώμα της έμεινε χαλαρό στο στήθος του, ο φόβος τον χτύπησε τόσο γρήγορα που του έκλεψε την ανάσα.
Η Κάρι δεν περίμενε να του μιλήσει. Τηλεφωνούσε ήδη, με τη φωνή της να σπάει καθώς περιέγραφε τον πυρετό, τον λήθαργο, τον τρόπο που η κόρη τους δεν ανταποκρινόταν καθόλου. Φέρτε την μέσα τώρα, είπε η νοσοκόμα. Η αίθουσα επειγόντων περιστατικών ήταν μια θολούρα από κίνηση και απότομες φωνές. Η Μαξίν απομακρύνθηκε από την αγκαλιά του Μάικ σχεδόν αμέσως. Μια νοσοκόμα ανέφερε τη θερμοκρασία της.