Ήταν το είδος του ήχου που του ξέφυγε πριν συνειδητοποιήσει ότι τον έκανε -μια απότομη ανάσα, μετά άλλη μια, το πρόσωπό του διπλώθηκε καθώς γύρισε μακριά από το κρεβάτι. Πίεσε τα χέρια του στα μάτια του, εξοργισμένος με τον εαυτό του, τρομοκρατημένος για το τι συνέβαινε στην κόρη του ενώ εκείνος στεκόταν εκεί και μαντεύει.
“Δεν καταλαβαίνω”, είπε βραχνά. “Κάναμε τα πάντα σωστά. Την παρακολουθούσαμε. Την περιθάλψαμε. Εμείς…” Η φωνή του έσπασε. “Κάτι την πονάει” Η Κάρι άπλωσε το χέρι της προς το μέρος του, αλλά ο γιατρός είχε ήδη αρχίσει να κινείται ξανά.