Αλλά η καρδιά του χτυπούσε πιο γρήγορα τώρα και ο φάκελος στο γόνατό του φαινόταν πιο βαρύς απ’ ό,τι πριν από λίγο, πιο σημαντικός, με έναν τρόπο που δεν μπορούσε να εξηγήσει και δεν μπορούσε να αποτινάξει. Κάτι δεν πήγαινε καλά. Δεν ήξερε τι. Αλλά είχε το όνομα της Μάργκαρετ πάνω του και είχε τελειώσει να κάθεται σε αυτή την καρέκλα. Σηκώθηκε.
Η Σίντι τον είδε και σηκώθηκε αμέσως όρθια, κινούμενη προς το μέρος του με το γρήγορο βήμα κάποιου που προσπαθεί να προλάβει κάτι. “Κύριε Μπουν, αν μου δώσετε ένα λεπτό…” Αλλά ο Ελάιας ήταν ήδη στην πόρτα του διαδρόμου. Την έσπρωξε, περπάτησε μέχρι το τέλος του διαδρόμου και άνοιξε την πόρτα του Φιτς χωρίς να χτυπήσει.