Η Κλερ έκατσε πίσω στις φτέρνες της, κοιτάζοντας τα δύο κλειδιά που ήταν απλωμένα στην παλάμη της. “Τι προσπαθείς να μου πεις, μπαμπά;” ψιθύρισε. Γύρισε πίσω στο υπόλοιπο κελάρι. Κάτι τη βασάνιζε – η αίσθηση ότι αυτό δεν ήταν τυχαίο. Ο πατέρας της το είχε σχεδιάσει αυτό. Το είχε κανονίσει.
Τότε το βλέμμα της έπεσε σε έναν στραβό σωρό από σακούλες σκουπιδιών που είχαν στριμωχτεί στον μακρινό τοίχο. Δεν τις είχε αγγίξει ακόμα. Τραβώντας τις στην άκρη, ανακάλυψε κάτι παράξενο: ένα ξύλινο ντουλάπι που ήταν χωμένο στον τοίχο, αλλά πίσω του υπήρχε ένα κενό. Η Κλερ έσφιξε τον ώμο της στο ντουλάπι και το έσπρωξε. Γδάρθηκε δυνατά στο τσιμεντένιο πάτωμα, αποκαλύπτοντας έναν κενό χώρο.