Και εκεί ήταν. Ένα χρηματοκιβώτιο. Παλιό και ατσάλινο, καλυμμένο με σκόνη, αλλά αδιαμφισβήτητα αταίριαστο σε αυτό το κελάρι με τα ξεχασμένα πράγματα. Ήταν τοποθετημένο στον τοίχο, και στο μπροστινό μέρος υπήρχαν τρεις κλειδαρότρυπες, η καθεμιά με ελαφρώς διαφορετικό σχήμα. Η Κλερ έπεσε στα γόνατα.
Η καρδιά της βροντοφώναζε στα αυτιά της. Τα δάχτυλά της έτρεμαν καθώς έβαζε το πρώτο κλειδί στη μεγαλύτερη τρύπα. Γύρισε με ένα ικανοποιητικό κλικ. Εισήγαγε το δεύτερο κλειδί-κλικ. Μετά… τίποτα. Δύο κάτω. Έμεινε ένα.