Και τότε, ήρθε αυτή. Ήταν νέα -δεκαεννέα, ίσως είκοσι- και στεκόταν στη σιδερένια πύλη με βρεγμένα ρούχα, τα μαλλιά της ίσια στο πρόσωπό της, με ένα φθαρμένο σακίδιο από καμβά στον έναν ώμο. Κοίταξε κατευθείαν στο φακό της κάμερας. Όχι νευρικά, ούτε με ελπίδα.
Το όνομά της ήταν Ρεν. Απλά Ρεν. Δεν πρόσφερε επώνυμο. Τα πράσινα μάτια της κινήθηκαν πολύ γρήγορα, καταγράφοντας τους φρουρούς, την αρχιτεκτονική της πύλης, τον κισσό κατά μήκος του ανατολικού τοίχου. Δεν φοβόταν. Ήταν το είδος του ανθρώπου που αξιολογούσε τα πάντα πριν αποφασίσει αν ο φόβος ήταν η κατάλληλη αντίδραση.