“Έλα αύριο”, είπε ο Μάρκους. “Θα ήθελα τις σκέψεις σου για μερικά πράγματα” “Φυσικά. Όποτε θες.” Αφού έκλεισε το τηλέφωνο, ο Μάρκους κάθισε για πολλή ώρα. Έξω, μέσα από το παράθυρο, μπορούσε να δει τη Ρεν στον κήπο με τον Τιτάνα δίπλα της, με τον σκύλο να ακουμπάει το τεράστιο βάρος του στο γόνατό της.
Ο Μαρς έφτασε το επόμενο πρωί χωρίς δικηγόρους, πράγμα που έλεγε στον Μάρκους τα πάντα για το πόσο ασφαλής πίστευε ακόμα τον εαυτό του. Πήρε τη συνηθισμένη καρέκλα. Η έμπειρη ζεστασιά του έφτασε στην ώρα της. Ο Μάρκους την παρακολούθησε και ένιωσε να κρυώνει πολύ. Δεν του είχε απομείνει καμία συμπάθεια για τον άνθρωπο.