Έξω, η ομάδα του Πάρκερ φόρτωσε φιαλίδια με τροφή και ηρεμιστικά στο φορτηγό. Η αρκούδα παρακολουθούσε μέσα από τα παραθυρόφυλλα, με έκφραση δυσανάγνωστη αλλά ακίνητη. “Είναι η πιο ήσυχη πρόσληψη που είχαμε ποτέ”, είπε ο Πάρκερ. “Δεν τρώει, δεν γρυλίζει, απλά… περιμένει” “Περιμένει να γνωρίσει το αγόρι. Θα δούμε”, είπε η Anika.
Μέχρι να φτάσει η Κλάρα Ρόου, η βροχή είχε επιστρέψει. Τα μαλλιά της είχαν κολλήσει στους κροτάφους της, τα μάτια της ήταν πρησμένα από το κλάμα. Όταν είδε τον Έβαν, λαχανιάστηκε, ένας ήχος διχασμένος ανάμεσα στη θλίψη και τη δυσπιστία. “Το μωρό μου”, ψιθύρισε. Εκείνος κουνήθηκε, χαμογελώντας αχνά. “Μαμά” Τον φίλησε στο μέτωπο, τρέμοντας. “Είπαν ότι μια αρκούδα σε έφερε εδώ;”