Εκείνο το βράδυ, καθώς τα φώτα του γραφείου έσβηναν και το βουητό των υπολογιστών έσβηνε, ο Ίθαν έμεινε πίσω. Άνοιξε το πρότυπο της παρουσίασης, κοιτάζοντας την κενή διαφάνεια σαν φρέσκο καμβά για τη δικαιοσύνη. Για πρώτη φορά, θα δημιουργούσε το τέλειο κοκτέιλ για την καταστροφή, ένα κουκκίδα τη φορά.
Το σχέδιο ήταν κομψό μέσα στην απλότητά του. Ο Ίθαν θα έδινε στον Μπραντ ακριβώς αυτό που πάντα ήθελε – ένα λαμπερό deck γεμάτο μεγάλα λόγια και μεγαλύτερες υποσχέσεις. Θα υπήρχαν δύο εκδόσεις, που δεν θα μπορούσαν να διακριθούν από το όνομα του αρχείου και θα διέφεραν μόνο από την ουσία. Η μία θα κέρδιζε τις προαγωγές. Η άλλη θα τερμάτιζε καριέρες. Χαμογελούσε και μόνο που το σκεφτόταν.