Προσπάθησε να την αποτινάξει από πάνω του, αλλά το άγχος κρατούσε πεισματικά. Κάθε φορά που ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από το τμήμα Ανθρώπινου Δυναμικού εμφανιζόταν στα εισερχόμενά του, η καρδιά του έκανε άλματα. Κάθε συνομιλία στο διάδρομο μεταξύ διευθυντών τον έκανε να σταματάει. Δεν ήταν ακριβώς ενοχή – περισσότερο προληπτική παράνοια, το φυσικό αντανακλαστικό ενός υπαλλήλου που είχε συνηθίσει πολύ να κατηγορεί.
Εκείνο το βράδυ, ο Μπραντ πέρασε από το γραφείο του, χαμογελώντας με πατρική αυταρέσκεια. “Γεια σου, φίλε, πολύ καλή δουλειά με το κατάστρωμα. Πραγματικά με έκανες να φαίνομαι καλά” Το σαγόνι του Ίθαν σφίχτηκε. Νάτο πάλι – η ιδιοκτησία, η συγκατάβαση. Αλλά αυτή τη φορά, αντί για θυμό, ένιωσε μόνο ήρεμη διασκέδαση.