Ο Μπραντ Κόλινς έφτασε δέκα λεπτά νωρίτερα, τυλιγμένος σε ένα μπλε μάλλινο κοστούμι και με ψεύτικη αυτοπεποίθηση. Η γραβάτα του ταίριαζε με την αυτάρεσκη καμπύλη του χαμόγελου του. Χαιρέτησε τους πάντες με σταθερές χειραψίες και κενές φράσεις: “Ενθουσιασμένος που θα ευθυγραμμιστώ!” “Έτοιμοι να καινοτομήσουμε!” Το μόνο πράγμα που ήταν πιο σφιχτό από το κοστούμι του ήταν ο εγωισμός του.
Ο Ίθαν μπήκε αθόρυβα, με τον φορητό υπολογιστή στο χέρι, και διάλεξε μια θέση στην άλλη άκρη του τραπεζιού – αρκετά κοντά για να παρατηρεί, αλλά αρκετά μακριά για να προσποιείται αποστασιοποιημένος. Άνοιξε ένα παράθυρο ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και άρχισε να πληκτρολογεί ανούσιες προτάσεις, μια τέλεια μεταμφίεση για τη νευρική προσμονή που ένιωθε.