Ο Μάρτιν έγινε σιωπηλός και προσεκτικός. Σημείωσε τις ώρες επιστροφής της και τις συνέκρινε με το πρόγραμμα των μαθημάτων της. “Δεν λέει ψέματα για το σχολείο”, παραδέχτηκε βλοσυρά. “Αλλά λέει ψέματα για όλα τα άλλα” Τα λόγια του βυθίστηκαν βαθιά, ένα βάρος που δεν μπορούσα να αποτινάξω. Κατά την εμπειρία μου, η μισοαληθινή αλήθεια ήταν πιο επικίνδυνη από τα ξεκάθαρα ψέματα.
Ένα βράδυ, την άκουσα να ψιθυρίζει στο τηλέφωνό της, με τη φωνή της χαμηλή και ομοιόμορφη. Έπιασα μόνο θραύσματα: “Ναι… θα είμαι έτοιμη… το υπόσχομαι” Αυτή ήταν η υπόσχεση της κόρης μας σε έναν άντρα που δεν γνωρίζαμε. Πάγωσα στο διάδρομο, φοβούμενη μην προχωρήσω μπροστά και καταστρέψω τον εύθραυστο μυστικό της κόσμο.