Η υπομονή του Μάρτιν έσπασε. Την ακολούθησε ένα υγρό απόγευμα, μένοντας αρκετά πίσω. Εκείνη δεν το πρόσεξε. Στο καφέ κοντά στη βιβλιοθήκη, κάθισε μαζί του. Ανακαλύψαμε ότι το όνομά του ήταν Γκράχαμ. Έσκυψαν πάνω από χαρτιά μαζί, τα κεφάλια τους σχεδόν ακουμπούσαν, οι φωνές τους χαμηλές αλλά έντονες.
Δεν την άγγιζε ανάρμοστα, ούτε καν κοντά, αλλά η προσοχή του πάνω της ήταν απόλυτη. Άκουγε με εκνευριστική συγκέντρωση, γνέφοντας στα λόγια της, καθοδηγώντας με το χέρι του καθώς έδειχνε κάτι γραμμένο. Για τον Μάρτιν, φαινόταν οικείο, αξιοσέβαστο στην επιφάνεια, αλλά δυσοίωνο από κάτω.