Ένας σκύλος μεγαλώνει 3 λιονταράκια - Χρόνια αργότερα, ο θηροφύλακας ξεσπά σε δάκρυα όταν το λιοντάρι κάνει το απροσδόκητο

Για πρώτη φορά μετά τον χωρισμό, ο Ίθαν επέτρεψε στον εαυτό του μια ανάσα ανακούφισης. Όχι μόνο επειδή τα λιοντάρια τη θυμόντουσαν, αλλά επειδή έβλεπε, καθαρά σαν το φως της ημέρας, ότι η Μπέλα ήταν ασφαλής. Ακόμα και μέσα σε αυτή την καταιγίδα, ακόμα και σε αυτή την άγρια σύγκλιση μνήμης και ενστίκτου, δεν ήταν θήραμα, δεν κινδύνευε. Ήταν οικογένεια.

Μέχρι την αυγή, η καταιγίδα είχε περάσει. Τα σπασμένα κλαδιά γέμιζαν τα μονοπάτια και το προσωπικό κινούνταν σαν επιζώντες, ο καθένας κουβαλώντας την ανάμνηση αυτού που είχε δει στο σπίτι των λιονταριών. Η Μπέλα ξάπλωσε κουλουριασμένη στα άχυρα, τα λιοντάρια ήταν στριμωγμένα γύρω της σε μια ήρεμη αγκαλιά.