Πέντε χρόνια πέρασαν. Η Ντέιζι φαινόταν πιο ήσυχη. Παρόλο που έτρωγε και ξεκουραζόταν καλά, κουτσόταν τώρα πιο έντονα. Ο Ζάκαρι καθόταν συχνά δίπλα στο κυνοκομείο της, ξύνοντας τα αυτιά της. Με την παρουσία της, δεν άφηνε ποτέ τους άλλους να αναφερθούν στις τίγρεις. Είτε καταλάβαινε είτε όχι, η σιωπή ήταν πιο ασφαλής από το να της θυμίζει τι είχε χαθεί.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Όταν περνούσε από το κλουβί με τις τίγρεις, ο Ζάκαρι παρατηρούσε πράγματα που οι άλλοι δεν παρατηρούσαν. Ένα βουητό στους λαιμούς των τριών, όταν η Ντέιζι γαύγιζε στο βάθος. Τον τρόπο που τα μάτια τους τον παρακολουθούσαν περισσότερο από το υπόλοιπο προσωπικό. Σκιές μνήμης τρεμόπαιζαν εκεί, αλλά αρνήθηκε να τις εμπιστευτεί. Εξάλλου, ήταν άγριοι.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ