Ο Μπράιαν έκατσε πίσω στις φτέρνες του, με το παιδικό παπούτσι στη λάσπη δίπλα του, τον Κούπερ να αναπνέει βαριά στο πλευρό του, και κοίταξε το κουτί. Κάποιος το είχε θάψει επίτηδες. Και σε όποια ιστορία κι αν ανήκε, μόλις είχε προσγειωθεί στην αυλή του. Ο Μπράιαν μετέφερε το κουτί μέσα και το έβαλε στο τραπέζι της κουζίνας, με τη λάσπη και όλα τα υπόλοιπα. Ο Κούπερ έμεινε τόσο κοντά στο πόδι του που ο Μπράιαν παραλίγο να σκοντάψει πάνω του δύο φορές.
Κάτω από το φως της οροφής, το περιεχόμενο φαινόταν ακόμα πιο παράξενο. Το κασκόλ ήταν μικρό, σαφώς προοριζόμενο για ένα παιδί. Οι φωτογραφίες είχαν κολλήσει μεταξύ τους στις γωνίες, αλλά τα πρόσωπα ήταν ακόμα ορατά. Μια γυναίκα. Ένας άντρας. Ένα μικρό αγόρι. Σε μια φωτογραφία, οι τρεις τους στέκονταν μπροστά από ένα πολύ πιο ωραίο σπίτι από αυτό, χαμογελώντας σαν να μην τους είχε συμβεί ποτέ τίποτα κακό.