“Ναι. Γιατί;” Ο Μπράιαν κοίταξε το ανοιχτό κουτί πάνω στο τραπέζι και μετά τον Κούπερ, ο οποίος το κοιτούσε σαν να μπορούσε να ανοίξει πάλι μόνο του. “Επειδή ο σκύλος μου ξέθαψε μια κασέτα από την πίσω αυλή…” Άλλη μια παύση. “Τι;”
“Μπορείς να τη φέρεις εδώ;” Ο Νέιτ έφτασε είκοσι λεπτά αργότερα με ένα φθαρμένο φορητό πλέιερ και το είδος της έκφρασης που είχαν οι άνθρωποι όταν περίμεναν μια φάρσα. Αυτή η έκφραση εξαφανίστηκε αμέσως μόλις ο Μπράιαν του έδειξε το κουτί.