Ο Κούπερ τον παρακολουθούσε. “Μάλλον δεν είναι τίποτα”, μουρμούρισε ο Μπράιαν. Πάτησε το play. Στην αρχή υπήρχε μόνο ένα τραχύ στρώμα στατικού θορύβου, χαμηλό και ασαφές. Στη συνέχεια, κάτι πέρασε μέσα από αυτό. Ο Μπράιαν πάγωσε. Ένας χαμηλός ήχος βγήκε από το ηχείο, βαθύς και ανομοιόμορφος, όχι ακριβώς βογγητό και όχι ακριβώς κάτι που θα μπορούσε να ονομάσει. Δεν ακουγόταν ανθρώπινος. Ούτε και σαν μουσική.
Ακουγόταν λάθος. Πίσω του ήρθε ένας αργός, κούφιος γδούπος, αρκετά απομακρυσμένος μεταξύ του, ώστε ο καθένας να προσγειώνεται μόνος του. Ο Μπράιαν κοίταξε επίμονα τον παίκτη. Ο ήχος βυθίστηκε πιο χαμηλά, και μετά ανέβηκε ξανά με ένα μακρόσυρτο γδαρμένο τράβηγμα που έκανε το δέρμα του να σφίξει.