Ο Νέιτ μπήκε μέσα βρεγμένος ακόμα από τη βροχή, έκλεισε την πόρτα πίσω του και κοίταξε το πρόσωπο του Μπράιαν. “Τι;” Ο Μπράιαν έδειξε το player. “Άκου.” Ο Νέιτ διέσχισε την κουζίνα, πάτησε το play και ο ίδιος ήχος γέμισε το δωμάτιο.
Χαμηλός. Σέρνεται. Ανεπιθύμητος. Ο θαμπός ρυθμός στο βάθος συνέχιζε να χτυπάει από κάτω. Ο Κούπερ γαύγισε απότομα αυτή τη φορά. Ο Μπράιαν σταμάτησε ξανά την κασέτα. Ο Νέιτ συνοφρυώθηκε, μετά έβγαλε την κασέτα και την κράτησε στο φως.