Αλλά ήταν μια αυλή. Μια πραγματική αυλή. Ο Κούπερ καθόταν δίπλα στην πίσω πόρτα. “Ναι, εντάξει”, είπε ο Μπράιαν και την ξεκλείδωσε. Ο σκύλος πετάχτηκε έξω και έτρεξε στο γρασίδι με αγνή χαρά, με τη μύτη χαμηλά, κάνοντας ζιγκ ζαγκ μέσα στις φρέσκες μυρωδιές της βροχής και του βρεγμένου χώματος. Ο Μπράιαν ακούμπησε στην πόρτα και παρακολούθησε, χαμογελώντας παρά τον εαυτό του.
Τότε ο Κούπερ σταμάτησε. Κοντά στην πίσω αριστερή γωνία της αυλής, ακινητοποιήθηκε εντελώς. Τα αυτιά του οξύνθηκαν. Χαμήλωσε το κεφάλι του και μύρισε έντονα ένα σημείο του εδάφους. Μετά ξύστηκε μια φορά. Μετά ξανά. “Κούπερ.” Ο σκύλος τον αγνόησε και άρχισε να σκάβει.