Αυτό έδωσε στον Μπράιαν μια παύση. Ο Κούπερ δεν ήταν πεισματάρης έτσι. Όχι συνήθως. Τον έσυρε μέσα, έκλεισε την πόρτα και προσπάθησε να προχωρήσει. Αλλά για την επόμενη μισή ώρα, ο Κούπερ περπατούσε στην κουζίνα, επέστρεφε στην πόρτα ξανά και ξανά, ξυνόταν μια φορά, περίμενε, και μετά ξυνόταν ξανά.
Αγνόησε το μπολ με το νερό του. Αγνόησε τον Μπράιαν. Έμοιαζε να έχει ξεχάσει τα πάντα εκτός από εκείνο το κομμάτι της αυλής. Τελικά, ο Μπράιαν ενέδωσε. Μόλις άνοιξε η πόρτα, ο Κούπερ έτρεξε κατευθείαν πίσω στο ίδιο ακριβώς σημείο και συνέχισε να σκάβει με ακόμα μεγαλύτερη ορμή. Αυτή τη φορά ο Μπράιαν έμεινε πίσω και παρακολουθούσε.