Αντάλλαξαν ματιές. Τα αυτιά του σκύλου τεντώθηκαν, με το κεφάλι ακόμα σκυφτό. Ο Όουεν έσκυψε πιο κοντά, σπρώχνοντας στην άκρη έναν τελευταίο σβώλο χώματος. Η άκρη από κάτι επίπεδο και καφέ εμφανίστηκε κάτω από το στήθος του ζώου. “Περίμενε”, ψιθύρισε. “Υπάρχει κάτι εδώ”
Έσκαβε τώρα με τα χέρια του, σπρώχνοντας τους πιο χοντρούς σβώλους στην άκρη, μέχρι που το σχήμα πήρε μορφή- ένα κουτί, μουσκεμένο και παραμορφωμένο στις πλευρές, αλλά το πάνω μέρος του παραδόξως άθικτο, προστατευμένο από το βάρος του σκύλου. “Κάθεται πάνω του”, είπε η Κλάρα σιγανά. “Έχει ξαπλώσει πάνω σε αυτό το πράγμα όλη την ώρα”