“Δεν ξέρω”, μουρμούρισε η Κλάρα. “Αλλά ό,τι κι αν ήταν, αυτός ο σκύλος είναι ο μόνος λόγος που αυτό το πράγμα είναι ζωντανό” Κανείς δεν μίλησε μετά από αυτό. Οι μόνοι ήχοι ήταν το βουητό της μηχανής και η αμυδρή αναπνοή πάνω στην πετσέτα στα χέρια του Όουεν.
Πίσω τους, ο διασωθείς σκύλος έβγαλε έναν χαμηλό, κουρασμένο αναστεναγμό, με το στήθος του να ανεβοκατεβαίνει σε αργό ρυθμό. Η αχνή λάμψη της κτηνιατρικής κλινικής φάνηκε μπροστά τους, μια ξύλινη πινακίδα που ταλαντευόταν απαλά στο αεράκι, ενώ το φως από τα παράθυρα διαχέονταν στο μουσκεμένο έδαφος.