Κοίταξε τη βίλα, μετά την παλλόμενη κουκκίδα στον ανιχνευτή – αμετακίνητη, κλειδωμένη στη θέση της. Σαν απόδειξη. Σαν μοχλός πίεσης. Έβγαλε το τηλέφωνό της. “Τηλεφωνούμε”, είπε. “Θα τους πούμε ότι ένας σκύλος κλάπηκε από την κλινική μου ενώ ήταν ναρκωμένος, και ότι ακολουθήσαμε το σήμα εδώ. Τους δίνουμε αυτή τη διεύθυνση και δεν χάνουμε από τα μάτια μας αυτόν τον δρόμο”
Τα μάτια της Έλενορ έμειναν στο σπίτι. “Και αν τον ξαναφορτώσουν στο φορτηγάκι πριν έρθει κανείς εδώ;” Το σαγόνι της Σάρα έσφιξε. “Τότε τους παρακολουθούμε και ενημερώνουμε την αστυνομία σε πραγματικό χρόνο. Έτσι διασφαλίζουμε ότι δεν θα εξαφανιστούν” Η Έλενορ κατάπιε, ο φόβος μετατράπηκε σε κάτι πιο οξύ. “Αυτό σημαίνει ότι καθόμαστε εδώ και τους βλέπουμε να τον παίρνουν”