Μέσα, ακούστηκαν φωνές – γρήγορες, εκνευρισμένες. Βήματα. Η πόρτα του αχυρώνα άνοιξε. Ένας από τους άντρες βγήκε έξω και σάρωσε τα δέντρα. Ένας άλλος ακολούθησε, κάνοντας μεγαλύτερες κύκλους, ελέγχοντας το έδαφος σαν να περίμενε πατημασιές. Η Έλενορ κράτησε την αναπνοή της μέχρι που τα πνευμόνια της κάηκαν. Τα αρθριτικά της χέρια έτρεμαν στο χώμα.
Οι άνδρες σταμάτησαν κοντά στη γωνία. Αρκετά κοντά. Μετά απομακρύνθηκαν, προφανώς ικανοποιημένοι. Η Eleanor μετακινήθηκε για να κινηθεί -όσο πιο γρήγορα μπορούσε- και τότε ήταν που η φτέρνα της προσγειώθηκε σε ένα ξύλο. Χτύπησε. Ακολούθησε σιωπή.