Όταν επέστρεψαν τα υπάρχοντα του Μάικλ, ο Ρεξ ήταν το μόνο ζωντανό πράγμα που εξακολουθούσε να τον αισθάνεται. Για λίγο καιρό, η Έλενορ δεν ήταν μόνη της. Τότε μια καταιγίδα έσπασε ένα μάνταλο του φράχτη και ο Ρεξ έφυγε τρέχοντας στο σκοτάδι. Έψαχνε μέχρι που η ελπίδα αισθάνθηκε ηλίθια.
Η τσάντα της γλίστρησε. Τα αυγά χτύπησαν στο πεζοδρόμιο με ένα απαλό κρότο. “Φυσικά”, μουρμούρισε, σκύβοντας προσεκτικά, με το ένα χέρι στηριγμένο στον προφυλακτήρα. Καθώς άγγιζε το κουτί, οι τρίχες στα χέρια της σηκώθηκαν. Αυτή η καθαρή, αλάνθαστη αίσθηση – κάποιος την παρακολουθούσε με πρόθεση.