Ο Λούκας κινήθηκε αθόρυβα μέσα στο δάσος, προσέχοντας να μην κάνει θόρυβο. Κρατούσε τις αποστάσεις του - το να τρομάξει μια αγέλη από δώδεκα σκυλιά εδώ θα σήμαινε μπελάδες. Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά καθώς παρακολουθούσε τα σταθερά βήματά τους, και κάθε θρόισμα των φύλλων αύξανε την έντασή του.

Μετά από μια ατελείωτη ώρα, ο Λούκας έφτασε σε ένα σκιερό ξέφωτο. Έσκυψε πίσω από έναν πυκνό θάμνο, με ορθάνοιχτα μάτια, παρατηρώντας τα σκυλιά. Δεν ήταν άγρια ή αδέσποτα - αρκετά ήταν καθαρόαιμα, τα κολάρα τους έλαμπαν αχνά στο διάστικτο φως.

Τα σκυλιά στάθηκαν ακίνητα στην αρχή, με τα μάτια καρφωμένα σε κάτι αόρατο. Στη συνέχεια, ένα προς ένα, τοποθετήθηκαν σε έναν τέλειο κύκλο γύρω από την αρχαία βελανιδιά. Αυτό που συνέβη στη συνέχεια πάγωσε τον Λούκας μέχρι το κόκαλο - μια απόκοσμη τελετουργία που θα τον στοίχειωνε για μέρες.